De Verliezingen van 19 maart

Stem-RozeMisschien leef ik in een bubbel die ‘Mijn Eigen Wereld’ heet, maar liever dat nog dan het bord voor me kop van de illusie dat ik iets aan de huidige samenleving kan doen. De ‘samenleving’ waarin de 85 rijkste mensen meer geld hebben dan de 3,5 miljard armsten bij elkaar! De samenleving waarin men op een willekeurig moment gestopt is met de doden te tellen in Syrië omdat men de tel kwijt was. De wereld waarin inmiddels al meer dan een miljoen liter hoogradioactief water uit de Fukushima-reactor de oceanen is binnengestroomd met alle super kwalijke gevolgen voor de ecologie vandien. Onze eigen Nederlandse samenleving waarin de man die om te overleven creatief met zijn uitkering omging, opgehangen wordt, terwijl de bankdirecteuren die de ‘crisis’ veroorzaakt hebben een bonus van ettelijke tienduizenden mee kregen naar hun nieuwe baan.

Ja, waarde lezer van mijn blog, u leest het goed: ik, uber-optimist en levensgenieter pur sang, ben zo pessimistisch als de pest! Ik ben diep teleurgesteld en moe gestreden na meer dan 8 alles aantastende jaren van financiële crisis en politieke malaise. En ik weet dat ik niet de enige ben met dit gevoel. Bij de laatste landelijke verkiezingen na de zoveelste kabinet-crash, was ik hoopvol gestemd door ‘the new kid on the block’, maar ik kwam van een koude kermis thuis. Wie PVDA stemde kreeg of je het nou wilde of niet gewoon de VVD erbij. Wat wil je ook anders? In het land van mediocraten staat er altijd noch vlees noch vis op het menu. Het is laffe kost gericht om er voor te zorgen dat je net niet omkomt van de honger. De matrix die de Nederlandse samenleving heet kapt ieder hoofd dat boven het maaiveld uitsteekt er radicaal vanaf.

Iedereen moet bezuinigen maar Grote-bek-en-beroepsbelediger Wilders wordt nog volop gesubsidieerd in zijn beveiliging. Van het salaris dat aan zijn goons betaald wordt zouden een flink aantal leraren en/of mensen in de zorgsector aan het werk gehouden kunnen worden. En ja, vanuit mijn Voltairiaanse visie vind dat hij moet kunnen zeggen wat hij zegt binnen de democratie. En ja, hij moet beveiligd worden als hij bedreigd wordt, maar dan inmiddels op eigen kosten.

Het waarom, op wie en waarvoor er gestemd moet worden is voor het overgrote deel van het electoraat volkomen onduidelijk, maar het wanneer staat als een paal boven water: 19 maart!! De lokale partijen schieten als paddenstoelen uit de grond. De een nog koddiger dan de ander. Ex-coffeeshop, sportschoolhouders, rappers, huismoeders, autoverkopers, potloden, schroevendraaiers en hondenkappers ruiken hun kans en zien een glanzende carrière in de politiek voor zich weggelegd. En mocht die carrière niet lukken, dan is er altijd nog het riante wachtgeld.

En toch,..misschien omdat ik het niet kan laten of misschien om het af te leren ga ik tegen beter weten in op 19 maart braaf naar de Annie MG Schmidtschool om mijn opgevouwen biljet in een gleuf te duwen. Pessimistische optimist en platgeslagen bon vivant.. Ik ben er niet ‘van’..maar ik zit er wel in! De ook al zijn de verkiezingen in feite verliezingen,… niet gestemd is altijd mis!

Ndyuka

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

4 Comments

Filed under Blog

Zwarte Paul in Sotsji

Laatst zag ik Paul de Leeuw bij de De Wereld Draait Door. Nou is dat niet raar want je ziet dat ronde hoofd van de Leeuw werkelijk overal. Hoewel dat behoorlijk irritant kan zijn, is dat niet waar ik het over wil hebben. Het is een typje dat sympathiek, gedreven, soms overdreven maar wel succesvol is. Maar ook daar wil ik het niet over hebben. Waar ik het WEL over wil hebben is het muzikaal protest in Sotchi waartoe de Leeuw oproept. De Leeuw wil dat het dweilorkest Kleintje Pils ‘roze’ nummers gaat spelen. YMCA wordt dan ‘I am so gay’ en ga zo maar door. Om deze actie te promoten kreeg de presentator een dikke tien minuten om op uiterst ludieke wijze de aandacht van Nederland op zijn idee te vestigen. DWDD stond op zijn kop. Het was lachen geblazen en iedereen in heel Nederland begreep dat er protest moest komen. Want als er een groep mensen, Nederlanders of niet, gekwetst worden door onbeschoft, onbeschaafd en open beledigende uitingen, is protest op zijn plaats. Dat is een goede zaak. Daar zijn Nederlanders goed in.

Maar…waar waren diezelfde Nederlanders met hun begrip en protest nog minder dan 2 maanden geleden toen een grote groep zwarte Nederlanders zich gekwetst voelden door het fenomeen Zwarte Piet? Waarom werden Quinsy Gario, Anousha Nzume en vele anderen geproblematiseerd terwijl ze in feite niets anders deden dan Paul de Leeuw? Zij vroegen toch ook alleen maar aandacht voor een zaak die hun oprecht pijn doet? Waarom is de actie van de Leeuw zo logisch en die van Gario en Nzume zo verwerpelijk? Wat is het verschil in pijn? Waarom is er begrip voor het ene en niet voor het andere? Waarom wordt Paul de Leeuw op handen gedragen en Anouk verguist?piet-de-leeuw En natuurlijk gaan er nu mensen roepen dat ik nu appels met peren aan het vergelijken ben, en misschien is dat ook wel zo, maar feit is dat ze beiden vruchten zijn. Natuurlijk zijn de gedachten van Poetin en zijn regering verwerpelijk daar waar het homoseksualiteit betreft, maar dat is de gedachte achter die imbeciel van Zwarte Piet ook! Je moet dan ook volkomen mesjogguh zijn als je nu een site op Facebook opzet die je ‘Homopitie’ noemt om de Russische gedachte achter Sotsji te ondersteunen. Maar je bent nog maffer als je die petitie dan ook nog gaat tekenen met meer dan 2 miljoen man tegelijk.

Een ding is mij wel duidelijk geworden de laatste tijd: Nederland is ondanks de prachtige grondwet van Thorbecke toch een land waar de een soms net is meer gelijk is dan de ander.

Ndyuka (Guilly Koster)

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

13 Comments

Filed under Blog

Fouten van enthousiasme

Allicht komt het door dat ik ouder wordt en daardoor milder, maar misschien komt het ook door dat ik simpelweg leer. Leren is: achter dingen komen waarvan je niet wist dat je ze niet wist.

Aud-en-nieuwMax Westerman heeft onlangs een prima stuk geschreven over de traditie van het afsteken van vuurwerk tijdens de jaarwisseling. Het afsteken van vuurwerk is een door veel westerse landen gekaapt gebruik van de Chinezen, die daarmee de boze geesten willen verdrijven. Ik plaatste het stukje van Westerman op mijn Facebook wall en kreeg daarop de nodige reacties. Mijn FB-vriend Ruud Prins wees mij erop dat geloof ook een soort van traditie was. Waarop ik antwoordde:
‘Er zijn dan ook nog maar een paar zonderlingen, kunstenaars en verloren zielen die nog geloven.’.
Ik dacht daarmee een smartass FB post geplaatst te hebben op mijn eigen wall en genoot nog even na van mijn cynisme.

Een paar uur later, toen ik mij weer vergooide aan mijn Social Media verslaving las ik de reactie van Marianne Boogaard, een vrouw die het ambt van dominee bekleed die ik tot mijn vriendenkring mag rekenen. Ds. Boogaard schreef:
‘Zoals op alle gebieden die met samenleven te maken hebben heeft zich ook een geloofstraditie gevormd. Geloof valt echter niet samen met traditie, je kunt dat niet zo over één kam scheren en iedere gelovige voor zonderling uitmaken, net zo goed als je tegenstanders van Zwarte Piet en Vuurwerk niet kunt wegzetten met dooddoeners. Van ruimdenkende mensen zou ik iets meer nuance verwachten.’
Die voelde ik recht in mijn maag! In een reflex schoten drie mogelijke reactiemodellen door mijn hoofd: vluchten, vechten of bevriezen. Geraakt door de integriteit van een vrouw waarvan ik weet dat haar hart en hoofd op de juiste plek zitten gleed er een vierde mogelijkheid door mijn gedachten: gewoon toegeven dat ik een kutopmerking gemaakt had. Dus schreef ik terug:
‘Ik snap je argumenten Marianne Bogaard. En in mijn cynisme ben ik ongenuanceerd geweest. Als ik daarmee gelovigen van welke religie dan ook beledigd heb, dan bied ik bij deze subiet mijn verontschuldigingen aan. Het was mijn bedoeling een scherp punt te maken, niet om mensen pijn te doen. Nogmaals excuses.’

Niet lang daarna reageerde Ds. Bogaard als volgt:
‘Dank voor je eerlijke reactie Guilly. Het risico is dat we in onze boosheid en frustratie degenen die een andere overtuiging hebben ridiculiseren. Zo kwam ik op FB mensen tegen die de Zwarte Piettraditie willen veranderen, maar hen die tegen de vuurwerktraditie zijn pietluttig noemen… Dat helpt niet om een open dialoog te voeren waarin werkelijk geluisterd wordt. Traditie is wat je overgeleverd hebt gekregen, en wat mij betreft pas levend als verandering mogelijk is. Zo sta ik er ook in op geloofsgebied.’

Van elkaar leren is een gemakkelijk proces als je daarvoor openstaat. Het is zoals de Franse schrijver Anatole France ooit zei: ‘Ik verkies de fouten van enthousiasme boven onverschilligheid van wijsheid.’

Ndyuka.

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

Leave a Comment

Filed under Blog

The Fixables

Tijdens het eindejaar etentje dat wij hadden met stichting Sitara waar ik op middelbare scholen trainingen voor doe, kwam het onderwerp Suriname weer volop aan de orde. ‘Toen ik er na 36 jaar weer kwam’ zei Jessica, de dochter van de de voorzitter, ‘was het alsof ik eindelijk de juiste adapter gevonden had! De energie van het land raakte alle in slaap gesluimerde sensoren. Ik was thuis.’. Haar woorden raakten mij, omdat ik dat zelfde gevoel net ervaren had. Stiekem en openlijk droom ik de sinds mijn terugkomst uit mijn vaderland van daar wonen en werken.

IMG_3712Na al mijn lovende woorden in voorgaande en de blog over de republiek die ondanks of dankzij Bouterse, een economische groei van 4% per jaar kent, is Paramaribo een gebit met veel rottende tanden. Ondanks mijn enthousiasme over het land en mijn roze bril, zie ik dat er achterstallig onderhoud gepleegd moet worden. De waterleidingnetwerken, de elektriciteit, het wegennetwerk en sociaal-maatschappelijke infrastructuren moeten worden aangepakt. De verrotte huizen en niet afgebouwde bouwvallen in bij de Zwartenhovenbrugstraat, Frimangron en Saron moeten wat mij betreft tegen de vlakte geslagen worden OF worden opgeknapt. En zoveel werk is dat niet.

Ja, er is al veel werk verzet. Veel voorwerk door de regeringen Venetiaan claimen de aanhangers van de NPS en door het werk van de huidige regering roepen de aanhangers van de jawel, democratisch gekozen Bouterse. Maar er is nog veel meer werk te verzetten. Er moeten nog veel meer mouwen opgestroopt worden. Dan zal Suriname binnen relatief zeer korte tijd, een van de welvarendste landen van de regio zijn. De kersvers aangenomen Personen van Surinaamse Afkomst wet – PSA, maakt het mogelijk voor mensen die aan die omschrijving voldoen, zonder visum of werkvergunning voor een bepaalde periode in Suriname te werken en te wonen. Dat is in het proces van ontwikkeling een bijzonder positieve stap!

Zaterdag stapte ik met mijn kapotte smartphone een reparatiewinkel binnen die gevestigd is in de hoofdstedelijke Rijnstraat. De winkel voelde aan als een kruising tussen een moderne lunchroom, een ontspanningsruimte van een Japanse multinational en een super relaxed uitzendbureau. De ruimte waar je telefoon, terwijl je erop kunt wachten vakkundig gerepareerd wordt, is door een glazen wand gescheiden van de leestafel waar je rustig de aangeboden kop latte macchiato achterover kunt slaan. De reparatieruimte ziet eruit als een frisse tandartsenkliniek. Commodity en klantvriendelijkheid in zijn puurste vorm. Mijn praatje met een van de twee ondernemers Rene Smit, leert mij dat hij behalve de twee Surinaamse jongens Onne en Milton ook een werknemer in dienst heeft, die in een rolstoel zit. ‘Ik selecteer op vakkundigheid en neit op huidskleur, seksuele voorkeur, religie of lichamelijke gesteldheid’. Binnen een prettig half uur en een goed gesprek met o.a. de knappe blonde en zo waar intelligente vrouw van de baas dat alle kanten uitvloog was mijn foon gemaakt. En geloof mij, ik heb een ongedefinieerd Chinees merk!

Wat heeft de hier bovenstaande alinea te maken met mijn voorgaand Suriname betoog? Allereerst de naam van het bedrijf: The Fixables! Als er iets is wat Suriname nodig heeft, zijn het mensen die dingen kunnen fixen. Al waren het alleen maar smartphones! Ten tweede: Onne en Milton, die perfect binnen de PSA wet vallen. Jonge Surinamers die naar Suriname gaan, al was het maar tijdelijk, om te helpen het land op te bouwen, zijn nodig. Zijn kunnen contact maken met de Jonge Surinamers aldaar en kennis uitwisselen in een taal die jongeren spreken. Ten derde de frisse ondernemersgeest die Suriname een enorme dienstverlening zou kunnen bieden. In het huidige Suriname spelen smartphones een gigantisch belangrijke in de communicatie van Surinaamse jongeren met de rest van de wereld. Facebook, Twitter en andere Social Media worden niet via laptops en computers bereikt, maar via het internet van Blackberry’s, Samsungs en I-phones.

The Fixables zijn voor mij een metafoor voor wat Suriname goed zou kunnen gebruiken op dit moment: positief ondernemerschap van buitenaf door mensen met een beetje pit, doorzettingsvermogen en affiniteit met het land.

Suriname heeft defecte dingen, maar…Relax!..It is only broken..We can fix it!

Ndyuka (Guilly Koster)

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

1 Comment

Filed under Blog

Surinamer met Stockholm Syndroom

Misschien komt het door dat ik afstand genomen heb door een tijd naar Suriname te gaan of misschien is het de Zwarte Piet-discussie en de ontmaskerde racistische ondertoon van de maatschappij, maar het lijkt als of ik Nederland scherper zie. En wat ik zie doet mijn wenkbrauwen fronzen en mijn ogen knijpen.

Het kan ook zijn dat ik diep teleurgesteld ben in het land waar ik een deel van mijn militaire diensttijd heb gediend bij het 42ste veldartillerie bataljon in Havelte. Teleurgesteld in het land van Ramses Shaffy, Vincent van Gogh en Anne Frank. Het land waar festivals als Pinkpop, North Sea Jazz en Dancevalley ieder jaar weer rocken als een malle. Waar 17 miljoen mensen coach zijn van het nationaal elftal. Maar helaas ook het land van Robert M., Benno L. en Ernst Jansen Steur. Het land van de democratie die met partijen als de PVV eerder demo-crazy lijkt.

In Nederland kan je kiezen voor de PVDA die je VOOR de verkiezingen wijsmaken dat de VVD de partij des duivels is waar je vooral NIET op moet stemmen, om vervolgens de dag NA de verkiezingen te vertellen dat ze met die zelfde partij een regering gaan vormen. En de comparanten komen er nog mee weg ook! Nederland waar de gezondheidszorg zo ongezond is als de pest. Waar over leven en dood een rekensommetje gemaakt wordt: als het te veel gaat kosten, is het moreel aanvaardbaar te overwegen om de patiënt naar huis te sturen met zes flessen yoghurt en de boodschap ‘maak er maar wat moois van, want wij doen niets meer met u.

SCHIPHOL-VLIEGTUIGCRASH-ONDERZOEKAls je een menselijk lichaam als metafoor zou gebruiken voor het land en de organen als steden ziet, de bloedaderen als snelwegen, dan hoef je tegen 16.00 uur naar die wegen te kijken om te weten hoe dichtbij een infarct wij als samenleving zijn! Leraren houden de leerlingen dom, rechters worden steeds linker en politici roepen dat de oplossing van alles ligt in het betalen van meer belasting.

Ik hoor het sommige lezers al denken of zeggen: ‘als het je hier niet bevalt, dan rot je toch lekker op!’. Nou mooi niet! Althans niet voor dat het een en ander uitgesproken, behandeld en gevalideerd is door alle betrokken partijen. Want al zou je na het bovenstaande gelezen te hebben het niet zeggen, hou ik van dit land.

En terwijl ik dat neerpen, zoek ik ook naar mogelijke antwoorden op de vraag, waarom ik dat doe. Behalve allerlei te bedenken redenen, flitst er een niet voor de hand liggende mogelijkheid door mijn hoofd: lijd ik, en met mij ettelijke honderdduizenden Surinamers aan een diepgewortelde versie van het Stockholm Syndroom?. Ik bedoel, wie de geschiedenisboeken er op na slaat, weet dat Nederland hele volksstammen ontvoerd, verhandeld en verplaatst heeft onder de naam Trans Atlantische Slavenhandel. Het feit dat ik hier nu ben, woon en werk is geen vrije keuze geweest, maar een verfoeilijke gijzeling die al eeuwen duurt.

Waarom hou ik van dit land terwijl ik een land heb dat zo vruchtbaar is dat als je een vinger in grond stopt er een hand naast groeit? Suriname is ruimer, rijker, mooier en vriendelijker dan Les Pays Bas waar het het motto Je Maintaindrai aan revisie toe is. Waarom zou ik de afgelopen decennia aangevoerd door Fortuyn, van Gogh en Wilders waarin grofheden t.a.v. etniciteit, geloof en normen aan de orde van de dag waren, met de mantel der liefde bedekken? Waarom zou ik gaan stemmen, belasting betalen en voor mij part rechts rijden, als het bestuurders toch geen hol scheelt wat ik denk, zeg of voel? In het hele maatschappelijke debat dat over twee weken samen met de kerstkalkoen gesmoord wordt, zijn er nauwelijks of geen politici opgestaan die gezegd hebben ‘jongens, dit moet anders..’. Iedereen heeft wijselijk zijn kanis dichtgehouden en heeft huichelachtig zijn tanden laten zien in een glimlach. Wel nu, ik heb geleerd dat niet iedere keer dat er tanden te zien zijn, het betekent dat er gelachen wordt!

Ja, misschien ben ik ziek en lijd ik aan het Stockholm of ander syndroom. Ik zal me daarop laten onderzoeken. Maar dat gezegd hebbend concludeer ik ook dat bestuurlijk Nederland OOK ziek is. Ik ben weliswaar geen arts, maar men heeft wel een beschrijving achtergelaten waarmee een ieder kan toetsen of het land gezond is. De beschrijving heet: de Grondwet. In het eerste artikel al: Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan, voel ik dat het land koorts heeft. Nederland, eerst toonaangevend en nu in de achterste regionen van de progressieve wereld. Het land waar sommigen gelijker zijn dan anderen.

Maar gezond of niet, het weer in Suriname is gewoon lekkerder en dat alleen al is reden genoeg om een eventuele verhuizing te overwegen.

Ndyuka (Guilly Koster)

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

7 Comments

Filed under Blog

Mijn 8 december spagaat.

Nog in de diepte lijdend aan een verlate jetlag overgehouden aan mijn Suriname reis, stapte ik gisteravond, 8 december 2013, in een taxi. Op weg naar de herdenking van de moorden die 31 jaar daarvoor in Fort Zeelandia, Paramaribo, Suriname hadden plaatsgevonden. Daar aangekomen zag ik mensen met brandende fakkels en bloemen uit de Mozes en Aaron kerk komen. Statig en in stilte liepen ze naar de gedenksteen aan de zijkant van de kerk, waar de namen van de 15 slachtoffers op staan. Het was niet voor het eerst dat ik naar deze jaarlijkse herdenking ga. Toch maakte de vastberadenheid die de nabestaanden toonden om antwoorden te krijgen op hun vragen en om het recht te laten zege vieren, een diepe indruk op mij.

Ik ben nu nog geen week terug uit Suriname, de republiek die geleid wordt door de man die met zijn eigen mond gezegd heeft verantwoordelijk te zijn voor de moorden. Moorden die hij zelf ‘de december gebeurtenissen’ noemt. Ik heb met eigen ogen kunnen waarnemen dat het dankzij of juist ondanks Desi Bouterse goed gaat met de jonge republiek. Er wordt met man en macht gewerkt aan het herstellen van de infrastructuur van het land. Stromend water en elektriciteit is bijna voor iedereen in hand bereik, de gezondheidszorg krijgt aanvaardbare vormen en de wegen zijn weer berijdbaar. Het land bloeit economisch op en biedt mogelijkheden aan een ieder die niet bang of lui is om zijn mouwen op te stropen. Natuurlijk is er nog van alles mis in in de ex-kolonie en moet er nog veel veranderen, maar de beweging valt niet te ontkennen. Het is zuur voor tegenstanders van Bouterse, te moeten aanvaarden dat dit tijdens zijn eerste termijn als president gebeurt. En daar begint mijn spagaat.

Mozes Aaron kerk 8 decemberIn de kerk voeren verschillende sprekers het woord. Allen hebben ze vreselijke verhalen die door merg en been gaan. Wat er gebeurd is op 8 december 1982 IS dan ook walgelijk, verwerpelijk, onmenselijk en bovenal: on-Surinaams. Het heeft de Surinaamse bevolking verscheurd en hangt als een blok aan het been van de ontwikkeling van het land. Die zelfde ontwikkeling waar ik het eerder over had. Want hoe mooi zou het zijn als juist nu Nederland op vele plekken haar ware gezicht toont op het gebied van racisme en intolerantie, er daadwerkelijk positieve krachten terug zouden gaan naar hun eigen land. Suriname, een paradijs in de tropen met ruimte en schone luchten, zou een enorme powerboost krijgen. Het ingezette drafje naar ontwikkeling zou een galop worden. Het grootste obstakel in die droom is de persoon van Desi Bouterse. Er zijn veel mensen die wel terug willen naar Suriname, maar gehinderd worden door de gedachte aan 8 december. Bouterse op zijn beurt zegt: wie wil komen werken aan Suriname is welkom, maar we hebben hier geen behoefte aan wijsneuzen of betweters die het proces komen verstoren.

Het is dan ook verdomd vervelend dat vorige democratisch gekozen Surinaamse regeringen hebben nagelaten te doen wat er nu gebeurt in het land. Ze waren te slap en neo-kolonialistisch en lieten te veel afhangen van het torentje in Den Haag. Hetzelfde torentje dat besloten heeft haar rol in de staatsgreep van 25 februari 1980 die Bouterse überhaupt aan de macht bracht, te maskeren. De documenten die inzicht geven in het Nederlandse aandeel in de militaire coup liggen voor 60 jaar in een kluis. Dat is niet alleen raar, maar ook misdadig. Maar dat Nederlandse bestuurders een misdadige trekje hebben en dat wegpoetsen weten we al sinds een jaar en een dag. Zo wordt de verfoeilijke slavenhandel omgedoopt ‘handelsmentaliteit dat een klein land groot maakt’. De zeeroverij van o.a. Piet Hein die niet verschilt van de piraterij van de Senegalezen wordt ‘een grote daad’ genoemd. De vuile oorlog in Indonesië heet ‘een politionele actie’. De manier waarop de jonge Molukkers kansloos zijn afgeschoten met 144 kogels, zou ‘executie’ moeten heten, maar heet ‘een noodzakelijke ingreep’.

Suriname is een jonge natie. Zeker 75% bestaat uit jongeren die niet ouder zijn dan 30. Deze jongelui waren nog niet eens geboren toen de 8 december moorden plaatsvonden. Zij hebben te maken met een dagelijkse realiteit van brood dat op de planken moet komen. Voor hun zijn de moorden, hoe sneu het ook moge zijn voor de nabestaanden, iets dat in de geschiedenisboeken thuishoort. Zij die massaal op hem gestemd hebben gaan door vuur en vlam voor hun president. Zij zien het bloed aan zijn handen niet, maar zien een toekomst die rooskleuriger is dan het perspectief dat ze nog geen drie jaar geleden hadden. Zij zullen dan ook bij de komende verkiezingen waarschijnlijk weer op hem stemmen. Ook dat is een realiteit die bijna even misselijkmakend is als de realiteit van het feit dat in de peilingen de fascistoïde PVV in Nederland de grootste is.

Mijn persoonlijke spagaat kent twee smaken. Aan de ene kant Nederland, een land waarin politici liegen en laf zijn, doktoren patiënten ziek maken, leraren leerlingen dom houden, politiemensen boeven laten lopen en de mensen die diezelfde boeven aanwijzen opsluiten, clowns intellectuelen vragen de clown te spreken. Het Nederland dat mij in de afgelopen decennia ZO onwelkom heeft doen voelen. En aan de andere kant Suriname dat booming is, mogelijkheden biedt, vriendelijk is, mooi weer elke dag weer, een bevolking heeft die letterlijk om mijn kennis en kundigheid vraagt, maar..geleid wordt door een man die ik door mijn inborst voor rechtvaardigheid niet kan accepteren als leider omdat hij bloed aan zijn handen heeft.

De slachtoffers van 8 december kunnen nooit meer tot leven gewekt worden. Maar ze zullen doorleven in de harten van hun nabestaanden en in de hoofden van iedereen die ook maar een greintje beschaving in zijn bast heeft. Voor zolang er geen rechtvaardigheid is, de schuldigen berecht zijn, antwoord gegeven is op vragen en er geen verzoening komt, leeft de Surinaamse natie door met een hebi, een verzwaring, die veel mensen frustreert. Amnestie wetten, andere foefjes en technische knockouts zullen daar niets aan veranderen. Kom laten we onze bakajari (achtertuin) opruimen. Laten we elkaar aankijken en voor de spiegel gaan staan, zodat we onszelf zien. Daarmee geven we onszelf, de huidige jeugd en nog niet geboren Surinaamse geesten een schone kans.

Ik hou van mijn land en roep hierbij zowel Desi Bouterse en zijn trawanten als de nabestaanden en hun aanhang op om te komen tot een oplossing die mij uit mijn 8 december spagaat trekt. Denk aan hoe Mandela gereageerd heeft en alles in het werk gesteld heeft om zijn Zuid Afrika te genezen van de ziekte die apartheid heet. Daarmee zouden niet alleen ik, maar vele anderen zowel in Nederland als Suriname of elders op de wereld geholpen worden.

Tot die tijd, zal ik iedere keer dat ik kan naar de herdenking in de Mozes en Aaron gaan.

Ndyuka (Guilly Koster)

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

3 Comments

Filed under Blog

Chocola op een Dame Blanche

Ooit waren Ivette Forster en ik de enige twee zwarte mensen die in Nederland op een respectabel tijdstip een programma presenteerden op televisie. Dat programma heette Bij Lobith (VPRO, 1987 – 1990). Dat maakte ons bijzonder zwarte plekken aan een zeer wit firmament. Nederlandse televisie was een verdomd wit scherm dat het vertikte zwarter te worden. Dat heeft jaren geduurd. Daar waar mondjesmaat zwarte vrouwen de kans kregen om bijvoorbeeld het Journaal te presenteren (Noraly Beyer, Iwris Kelly, Aldith Hunkar, Laila Abid, Simone Weimans, Miloushka Meulens en Dolores Leeuwin) waren zwarte mannen vrijwel onvindbaar op zenders. Of ze moesten grappig, showbizz-cracker of sporter zijn. Natuurlijk zijn er als je heel goed gaat zoeken uitzonderingen die de regel bevestigen. Humberto Tan is voor zover ik weet de enige zwarte man die ongeveer 5 jaar het ochtendjournaal gelezen heeft.

Maar dingen veranderen. Gisteravond keek ik naar RTL Late Night, waarvan ik mij oprecht afvraag waarom dat programma niet gewoon ‘Humberto’ heet, en ik zag tot mijn genoegen dat 3 zwarte mannen die er middels een fragment een vierde, Jandino, bijhaalden! Ja het waren ‘grappenmakers’ die met 2 ongelooflijk lekkere vrouwen het o.a. over de grote van pikken hadden, maar een kniesoor die zich daaraan stoort! Gelukkig ging het ook over inzicht, ambitie en doorzettingsvermogen. Het entertainmentgehalte lag hoog omdat er op een gezonde manier spot met zowel de samenleving als met het gezelschap zelf gedreven werd. Het ‘beledigen om te scoren’was niet aanwezig. Humberto slaagt er in om van zijn praatprogramma een talkSHOW te maken. Dat is anders dan het meeste dat we in Nederland voorgeschoteld krijgen, waar het motto veel TALK en weinig SHOW lijkt te zijn.

Wat Humberto, Roue Verveer en Jorgen Raymann gisteravond bewezen is dat humor wel degelijk als een zetpil kan werken in een op dit moment zwaar verziekte Nederlandse samenleving. Vooral wanneer deze humor gestuwd wordt door verfijnde intelligentie en een breed maatschappelijk inzicht. Het trio viel op Anouk en Goedele als chocola op een Dame Blanche! Om van te smullen. Het is frappant dat Neerlands hoop in bange dagen gebracht werd door de zwarte ridders aan een Late Night tafel. Waarvan acte!

Ndyuka (Guilly Koster)

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

7 Comments

Filed under Blog

Madiba, geen god, wel een legendarische strijder

Madiba is niet meer. Dat betekent: niet meer fysiek onder ons. Echter, de held der helden Nelson Rolihlahla Mandela zal voor eeuwig doorleven in de harten van miljarden mensen op deze aardbol.

Wat mij tussen alle berichten en uitingen van verdriet op Facebook en andere Sociale Media opviel, is het bericht van ene Hank uit Utrecht:‘Als iedereen zegt dat Mandela zijn/haar Grote Voorbeeld was, waarom is het dan nog steeds zo’n kutzooi overal?’. Nou is het Zuid Afrika dat Madiba achterlaat ook nog steeds een grote puinzooi en is Kaapstad met stip de gevaarlijkste stad ter wereld. Wie op de verkeerde plek staat na een bepaald tijdstip kan om het niet zijn leven verliezen.

Hank

Hank’s berichtje deed mij ook nadenken over het beeld dat de niet goed ingevoerde buitenstaander of jongeling over Mandela heeft. Dat beeld is een goedlachse oude baas met prachtig wit haar en een statige houding die altijd op zoek was naar verzoening. Dat beeld doet wat mij betreft afbreuk van het werk van Mandela. Als advocaat heeft Mandela samen met Oliver Thambo altijd tegen onrecht gestreden. Aanvankelijk was die strijd in navolging van Ghandi geweldloos en vredig, maar toen die strategie geen resultaten opleverde werd Mandela leider van Umkhonto we Sizwe, hetgeen ‘De Speer van de Natie’ betekent. In de volksmond MK genoemd. MK was de militaire tak, de gewapende vleugel van het African National Congress (ANC) en van de Zuid-Afrikaanse communistische partij (South African Communist Party (SACP). Het ANC en de SACP vochten binnen de MK tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika. MK werd opgericht in 1960, Nelson Mandela was één van de oprichters. MK startte de guerrilla-activiteiten in 1961 met een aanval op overheidsinstallaties. MK werd daarna door de regering gekwalificeerd als terroristische organisatie en verboden. De MK voerde talloze terroristische acties uit gericht op militaire, industriële, infrastructurele en burgerdoelen. In eerste instantie beperkte MK zich tot sabotage maar al snel ontwikkelde de MK zich tot een stadsguerrilla waarbij bomaanslagen en gewapende aanvallen niet geschuwd werden. De MK heeft 30 jaar bestaan, tot de afschaffing van het apartheidsregime. Hoeveel mensen bij acties van de MK om het leven zijn gekomen of gewond zijn geraakt, is niet bekend. Op 1 augustus 1990 staakte de MK zijn activiteiten, de MK is in 1994 opgenomen in het Zuid-Afrikaanse leger.

Een van de afspraken de gemaakt was bij de vrijlating van Mandela in 1990 was dat hij geweld zou afzweren. Het eerste wat Madiba zei toen hij vrijgelaten werd voor het oog van duizenden live televisie camera’s en journalisten van de hele wereld was dat alle middelen inclusief geweld ingezet zouden worden om gelijkheid en vrijheid te bewerkstelligen in Zuid Afrika. De woorden uit de mand van een man die net 27 jaar op Robben eiland gezeten had plaatsen Nelson Mandela eerder in de lijn van Malcolm X dan in die van Jezus Christus en Drs. Martin Luther King Jr.

Nelson-Mandela-009Wie de grote strijder in Mandela weghaalt en van hem een man op een poster maakt die naast Jim Morrison en Bob Marley hangt, met alle respect voor het werk van genoemden, doet hem onrecht aan. Nelson Mandela was geen god, maar een groot leider met enorm tactisch inzicht. Hij begreep dat hij een pact moest sluiten met zijn vijanden om verder bloed vergieten te voorkomen. Dat maakt hem legendarisch, en zeker geen softe oude baas.

En dat de wereld nog steeds zo een puinhoop is ligt aan ons eigen menselijke zwakheden zoals hebzucht, machtswellust en gulzigheid. En ja, een beetje van de eenvoud van Mandela zou ieder van ons goed doen.

Ndyuka (Guilly Koster)

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

1 Comment

Filed under Blog